Në këtë det njerëzish, jam një zë mes mijëra zërave, por mbi të gjitha jam një ndërgjegje që refuzon të bëhet bashkëfajtore me heshtjen.
Nuk jam këtu vetëm si qytetare. 
Jam këtu si bija e një toke që më ka mësuar emrin e rrënjëve, si trashëgimtare e një historie që ka mbijetuar pushtime, harresa dhe kohëra të vështira, dhe si ruajtëse e një amaneti që nuk më përket vetëm mua.
Sepse disa vende nuk janë thjesht tokë. Janë kujtesa e një kombi. Janë faqet e shpirtit tonë të shkruara me gurë, me det, me erë dhe me gjakun e brezave që kaluan para nesh.
Disa pasuri nuk kanë vlerë tregu, sepse ato nuk maten me para. Maten me atë që humbet një popull kur humbet një pjesë të shpirtit të vet.
Dhe kur dashuria për atdheun ngrihet në këmbë, ajo nuk është më ndjenjë. Është betim. Është qëndresë. Është kufiri i fundit që një popull vendos mes vetes dhe harresës.
Sepse ka çaste kur heshtja nuk është urtësi. Është dorëzim.
Ndaj sot jam këtu. Jo për të kundërshtuar. Jo për të luftuar. Por për të dëshmuar se ka gjëra që janë më të mëdha se interesi, më të vjetra se ne dhe më të shenjta se çdo fitim.
Dhe nëse një ditë fëmijët tanë do të na pyesin çfarë bëmë kur u prek kujtesa e këtij vendi, unë dua t’u them me kokën lart:
“Isha aty.
Nuk heshta.”
Dhe nuk do hesht kurrë……
