Libri të pret
Në ulësen e vjetër pranë dritares
Rrezet kishin lëshuar shtat
Ti nuk je i ulur aty,
Janë kujtimet që ke lënë.
Gota në tavolinë ashtu si e le,
Mbuloja që hidhje krahëve netëve me freski,
Është një gjë që më çudit:
Aty është edhe libri që lexoje ti.
Libri që për mua me dashuri lexoje,
Që qeshnim të dy kur zërin ndryshoje,
Tani është aty, i heshtur nën rreze,
Sikur fle me kohën në kujtimet që mbeten.
Dhe rrezet sërish ngrohin edhe më shumë,
Sikur shoh fytyrën tënde në sytë e pagjumë,
Kujtimet hedhin valle në atë dhomë të zbehtë,
Ku pluhuri kishte mbuluar çdo gjë pa ne.
Asgjë nga aty nuk kishte lëvizur,
Libri yt i dashur priste plot shpresë,
Duhet dora jote që ta hapë sërish,
Që gjithçka të kthehet në jetë