Sikur të vije…
Në mëngjesin e lagur
çelin hapat e erës mbi barin e heshtur,
qielli zbret ngadalë si një faqe kujtese.
Në degët e mollës puthjet rrinë pezull,
lumi flet me zë argjendi për emra të humbur,
dhe dita nis të marrë frymë ngadalë.
Unë mbledh copëza fryme nga gishta të padukshëm
malli bie shi mbi pasqyrën e ujit,
ku shoh fytyrën tënde si diell që nuk perëndon.
Sikur të vije…
do ta ndalja kohën në prag të buzëqeshjes,
do ta mbyllja erën brenda duarve të tua
si një zog që s’di më drejtimin e kthimit.
Sikur të vije…
mbrëmja do të harrohej në prag të dritares,
muzgu do të rrëzohej butë mbi supet tona
dhe nata nuk do guxonte të hynte mes nesh…